Haberler

Windows 11’de C Sürücüsü Neden Kullanılıyor? A ve B Harfleri Nereye Gitti?

Windows 11 kullanıcılarının sistem diskini genellikle C: sürücüsü altında görmesinin nedeni, bilgisayarların ilk dönemlerinden kalan disket sürücüsü düzenine dayanıyor. MS-DOS, 1980’li yıllarda A: ve B: harflerini disket sürücülerine ayırırken ilk sabit diske C: adını verdi. Microsoft, onlarca yıldır koruduğu bu düzeni günümüzde de sürdürüyor ancak Windows 11 kullanıcıları A: ve B: harflerini isterlerse farklı depolama birimlerine atayabiliyor.

Windows Sürücü Harflerini 1970’lerde Geliştirilen CP/M Sisteminden Aldı

Windows işletim sistemlerinde kullanılan sürücü harflerinin geçmişi, Microsoft’un ilk işletim sistemlerinden bile daha eskiye uzanıyor. Bilgisayar bilimci Gary Kildall tarafından 1974 yılında geliştirilen CP/M, kişisel bilgisayarların yaygınlaşmaya başladığı dönemde kullanılan önemli işletim sistemlerinden biriydi. Kildall’ın Digital Research şirketi tarafından geliştirilen sistem, disk sürücülerini harflerle tanımlayan bir düzen kullanıyordu.

CP/M 1.3 sürümü yalnızca iki disk sürücüsünü desteklerken sistem ilk sürücüye A harfini veriyordu. CP/M 2.2 ile birlikte desteklenen sürücü sayısı 16’ya yükseldi ve diskler A ile P arasındaki harflerle tanımlanmaya başladı. Kullanıcılar B: komutuyla ikinci sürücüye geçebiliyor, B biçimindeki komutlarla ilgili diskteki dosyalara erişebiliyordu.

Microsoft’un MS-DOS işletim sistemi de bu yaklaşımı devraldı. Windows geliştirme ekibinde 30 yılı aşkın süre görev yapan Raymond Chen, 2010 yılında yayımladığı bir yazıda DOS sistemlerindeki sürücü başına ayrı geçerli dizin davranışının CP/M’den aktarıldığını doğruladı. Dolayısıyla A: ve B: harflerinin disketlerle özdeşleşmesi doğrudan CP/M döneminde değil, IBM PC ile MS-DOS’un yaygınlaşmasıyla gerçekleşti.

IBM, ilk kişisel bilgisayarı olan IBM PC 5150 modelini 12 Ağustos 1981 tarihinde tanıttı. Şirketin tarihçe kayıtlarına göre başlangıç fiyatı 1.565 dolar olan bilgisayarda 16 KB RAM bulunuyordu ancak modelde yerleşik disk sürücüsü yer almıyordu. Ekran, iki disket sürücüsü ve yazıcı gibi ek donanımların satın alınmasıyla sistemin maliyeti yaklaşık 3.000 dolar daha artıyordu.

1980’li yılların başında kullanıcılar işletim sistemini, programları ve belgelerini 5,25 inçlik disketlerde saklıyordu. İki disket sürücüsüne sahip bilgisayarlarda ilk sürücü A:, ikinci sürücü ise B: olarak tanımlanıyordu. Kullanıcılar genellikle işletim sistemini ve programları A: sürücüsünden çalıştırırken dosyalarını B: sürücüsüne kaydediyordu. Ancak dönemin bütün bilgisayarlarında iki fiziksel disket sürücüsü bulunmuyordu; tek sürücülü sistemler de oldukça yaygındı.

IBM PC/XT modelinin Mart 1983’te piyasaya çıkmasıyla bilgisayarlara sabit disk dönemi geldi. 10 MB kapasiteli sabit disk ve tek disket sürücüsüyle sunulan PC/XT modelinde sabit disk C: harfini aldı. Bilgisayarda ikinci bir fiziksel disket sürücüsü bulunmamasına rağmen B: harfinin sabit diske verilmemesinin nedeni, MS-DOS’un tek sürücülü sistemler için de bu harfi kullanmasıydı.

Microsoft’un 1983 tarihli MS-DOS 2.0 kullanıcı kılavuzu, tek disket sürücüsüne sahip bilgisayarların nasıl çalıştığını ayrıntılı biçimde açıklıyordu. Kılavuz, kullanıcıların tek fiziksel sürücüyü iki ayrı sürücü varmış gibi değerlendirmesini istiyordu. Böylece A: ve B: harfleri iki farklı donanımı değil, aynı sürücüye sırayla takılan iki ayrı disketi temsil edebiliyordu.

Örneğin kullanıcı COPY COMMAND.COM B: komutunu yazdığında DOS önce dosyayı okuyordu. Ardından işletim sistemi, B: sürücüsüne ait disketin takılmasını istiyor ve kullanıcıdan devam etmek için bir tuşa basmasını bekliyordu. Kullanıcı A: sürücüsüne geri döndüğünde sistem bu kez ilk disketin yeniden takılmasını talep ediyordu.

Bu yöntem, fiziksel olarak yalnızca bir disket sürücüsü bulunan bilgisayarlarda bile B: harfinin sistem tarafından kullanılmasını sağlıyordu. IBM PC/XT modelindeki sabit disk için geriye C: harfi kalmasının temel nedeni de bu eski yazılım düzeniydi. Microsoft’un eski bilgi bankası belgeleri de MS-DOS’un önce A: ve B: harflerini disket sürücülerine, ardından C: harfini ilk sabit diske ayırdığını doğruluyor.

Disket sürücülerinin bilgisayarlardan kaybolmasının ardından A: ve B: harfleri boşta kaldı ancak C: harfi işletim sistemiyle özdeşleşti. MS-DOS döneminde geliştirilen birçok program, dosya yollarını doğrudan sürücü harfiyle tanımlıyordu. Raymond Chen, 2005 yılında yayımladığı başka bir yazıda eski programların dosya yollarında mutlaka bir sürücü harfi beklediğini ve geliştiricilerin bu alışkanlığı uzun süre koruduğunu anlatmıştı.

Aradan geçen yaklaşık dört dekad boyunca yazılımlar, kurulum araçları ve sistem betikleri C:\Program Files gibi sabit dosya yollarını temel aldı. Windows’un sistem diskini A: veya B: olarak değiştirmek, bu varsayımlara dayanan uygulamalarda uyumluluk sorunlarına yol açabilir. Microsoft’un Disk Yönetimi belgeleri de Windows veya uygulamaların bulunduğu bir sürücünün harfi değiştirildiğinde programların ilgili dosyaları bulamayabileceği konusunda uyarıyor.

Windows 11’in kullandığı NT çekirdeği ise depolama birimlerine erişmek için sürücü harflerine teknik olarak ihtiyaç duymuyor. Microsoft’un sistem mimarisinde sürücü harfleri, fiziksel depolama aygıtlarına veya birimlere yönlendirme yapan bağlantılar olarak görev yapıyor. Buna rağmen Windows NT, 1990’lı yıllardan itibaren MS-DOS’un alışılmış sürücü harfi sıralamasını korudu.

Sürücü harflerinin Windows açısından önemi, sistem diskine erişimin kesildiği durumlarda daha belirgin hale geliyor. 2026 yılında Samsung uygulamasındaki bir hata nedeniyle bazı kullanıcıların C: sürücüsüne erişememesi, temel dosya işlemlerinin bile aksamasına yol açmıştı. Bu örnek, Windows’un eski sürücü adlandırma düzeninin günümüzdeki uygulamalarla ne kadar iç içe geçtiğini gösteriyor.

Microsoft, A: ve B: harflerini Windows 11’de yasaklamıyor. Windows Server 2003 belgelerinde de disket sürücülerinin genellikle bu harfleri kullandığı ancak bilgisayarda disket sürücüsü bulunmadığında harflerin çıkarılabilir disklere, sabit disklere veya ağ sürücülerine atanabileceği belirtiliyor.

Windows 11 kullanıcıları bu işlemi Disk Yönetimi aracı üzerinden gerçekleştirebiliyor. Kullanıcıların ilgili sürücüye sağ tıklayıp Sürücü Harfi ve Yollarını Değiştir seçeneğini açması, ardından boşta bulunan A: veya B: harflerinden birini ataması yeterli oluyor. Ancak sistemin kurulu olduğu C: sürücüsünün harfini değiştirmek, işletim sistemi ve uygulamalar açısından ciddi sorunlar doğurabileceği için önerilmiyor.

Windows ayrıca depolama birimlerine erişmek için sürücü harfi kullanma zorunluluğunu da ortadan kaldıran bir seçenek sunuyor. NTFS veya ReFS dosya sistemleriyle biçimlendirilmiş bir disk, boş bir klasöre bağlanabiliyor. Örneğin ikinci bir SSD, ayrı bir D: sürücüsü olarak görünmek yerine C:\Games klasörünün altında kullanılabiliyor.

Windows’un sürücü harflerine dayanan yaklaşımı, Linux ve macOS işletim sistemlerinde kullanılan dosya sistemi düzeninden ayrılıyor. Linux sistemlerinde bütün dosya ve dizin yapısı kök dizin olarak adlandırılan / üzerinden ilerliyor. Ubuntu’nun dosya sistemi belgelerine göre çıkarılabilir depolama aygıtları genellikle /media dizini altındaki bağlama noktaları üzerinden sisteme ekleniyor.

Apple’ın macOS için hazırladığı dosya sistemi belgeleri de bağlı disklerin /Volumes dizini altında ayrı klasörlerle temsil edildiğini açıklıyor. Finder ise bu teknik dizin yapısını kullanıcıdan gizleyerek depolama birimlerini adlarıyla gösteriyor. Böylece Linux ve macOS kullanıcıları, yeni bir disk bağladıklarında Windows’taki gibi D: veya E: harfleriyle karşılaşmıyor.

Windows 11 ise onlarca yıllık sürücü harfi düzenini korurken dosya yönetimi tarafında Unix benzeri bazı kullanım alışkanlıklarını da benimsemeye başladı. Dosya Gezgini’ne eklenen yeni kısayollar, kullanıcıların klasörlere erişimini kolaylaştırmayı hedefliyor. A: ve B: harflerinin hikâyesi ise bilgisayarların disket kullandığı dönemden kalan bir tercihin, bugünün SSD tabanlı sistemlerinde bile neden yaşamaya devam ettiğini açıklıyor.

İlgili Makaleler

Bir yanıt yazın

Başa dön tuşu