Anasayfa » Bind – Linux DNS Servisi

Makaleyi Paylaş

Linux Unix

Bind – Linux DNS Servisi



Bu makale serimizde DNS (Domain Name Server) yani alan adı sunucuları hakkında konuşuyor olacağız. Bu seriler sürecisinde Linux üzerindeki DNS ve BIND servisleri ile ilgili bil vermeye çalışacağım. Serileri sabır ile okuyup, bitirdikten sonra Linux sunucular üzerinde DNS servislerini kurabilecek, yapılandırabilecek ve yönetebilecek seviyeye gelmiş olacaksınız.


 


Açıklamalar:


DNS = Alan Adı Sunucusu(Domain Name Server).


 


DNS şu anda dünya üzerinde bulunan en büyük veritabanlarından biridir. Aslında veritabanı tabirinin ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum çünkü veritabanı dendiğinde çoğumuzun aklına ORACLE Ya da MySQL benzeri veritabanı sunucuları geliyor. O yüzden gelin biz buna veritabaın yerine  dijital telefon rehberi adı verelim.

Sponsor

 


DNS, yukarıda adını verdiğimiz telefon rehberi ile aynı mantıkta çalıştırır ve rehberde olduğu gibi isimleri numaralar ile eşleştirir. Burada isimlerin yerini alan adları, numaraların yerini ise IP adresleri alır(www.google.com – 212.77.192.59).


 


Telefon numaraları örneğinden devam edersek, telefon şirketleri numaraları ülke, şehir,bölge olarak sınıflara ayırır. DNS’de aynı telefon şirketleri gibi alan adlarını üst seviye alan adları(TLD- Top Level Domain) olarak sınıflara ayırır ve bu dizin adreslerini kök dizinde tutar. Üst seviye alan adları ve kök dizin hakkında makalenin ileri bölümlerinde detaylı bilgi vereceğim.


 


Peki bilgisayarımız www.google.com adresinin hangi sunucuda bulunduğunu nasıl biliyor? Aslında bilgisayarımız bu sorunun cevabını bilmiyor. Bu soruya cevap bulabilmesi için  bilgisayarımız üzerinde birkaç işlemin gerçekleşmesi gerekmektedir.


 


DNS alan adlarını hiyerarşik bir düzende tutar. Ad sunucuları(nameservers) alan adlarının bu hiyerarşik düzen içerisine nerede olduğu hakkında bilgi verirler. İstemci tarafında ise çözümleyiciler(resolvers) isim sunucularından alan adı bilgilerini istenmesini sağlar.  Aşağıdaki şekil de DNS sorgusunun nasıl çalıştığı gösterilmiştir.


 


 


image001


 


 


Çoğu küçük ölçekli şirketler DNS sunucusu olarak servis sağlayıcılarının DNS sunucularını kullanmaktadırlar. Peki yerel DNS sunucuları mı, yoksa servis sağlayıcıları DNS sunucuları mı?


 


Aslında bir sorunun cevabını vermek, bu sunucuları yönetebilecek yetenekleriniz ile orantılıdır. Ben kontrolümde olmayan sunucuları kullanmayı pek sevmeyen bir kişi olarak, kendi sunucularımı kurmaktan yanayım (Uçakta bile her an uçağın kontrolünü alacakmışım gibi hissediyorum:)). Yerel sunucuların avantajları olarak aklıma ilk gelenleri sıralamak gerekirse;


 


Yönetim kolaylığı.


Kontrol (Web ve e-posta bilgilerinin yerel olarak tutulması).


İstediğiniz kadar sunucu eklenebilmesi.


İstediğiniz kadar alan adı barındırma.


Eğer e-ticaret yapıyorsa, veritabanı kontrolü.


BEDAVA!!! 🙂


 


Bu listeyi istersek uzatabiliriz. Servis sağlayıcı sunucularında aklıma ilk gelen ise güvenlik ayarlarının üst seviyede ayarlanıp, test edilmiş olmasıdır. Eğer sizin aklınıza gelenler varsa yorumlar bölümünde paylaşırsanız memnun olurum.


 


Son olarak günümüzde DNS sunucularının üstlenmiş oldukları rolleri düşünürsek, DNS kurulum, yapılandırma ve yönetebilmek sistem yöneticiliğinde en kritik noktalardan biri olduğu gibi elde edilebilecek en değerli yetenek olduğunu göreceğiz. </p>


 


BIND, Linux DNS Servisi


 


BIND ( Berkeley Internet Name Daemon), Unix ve Linux işletim sistemleri üzerinde geçerli olarak gelen bir DNS servisidir.


 


Dünyadaki isim sunucularının büyük çoğunluğu BIND üzerinde çalışır ( Bir ara Microsoft sunucularının bile BIND üzerinde koştuğu efsanesi yayılmıştı:)). BIND’e alternatif olarak djbdns (http://cr.yp.to/djbdns.html) gösterilebilir. Djbdns genelde büyük ölçekli sunucularda kullanılır.


 


BIND 3 kısımdan oluşur.


 


Named


resolver library (çözümleyici kütüphane)


tools(araçlar)


 


 


named sunucuya gelen alan adı sorgularına cevap verir. Resolver library ise web tarayıcıları yada e-posta gibi uygulamaların DNS isminden IP adreslerini çözmesine yardımcı olur. Bu işlem için /etc/resolv.conf dosyasını kullanır. Son kısımda ise DNS sunucularını yönetmek için araçlar bulunur. Makale’nin ilerleyen bölümlerinde yukarıdaki başlıklar hakkında detaylı bilgiler veriyor olacağız.


 


 


 


DNS Sunucu Tipleri


 


Yetkili Alan Sunuları


 


Şirketimizde 10 sunucu ve 5 adet internet alan adını yönettiğimizi varsayalım. Internet üzerinden barındırmakta olduğumuz 5 adet internet sitesine ulaşılmak istendiğinde,  yapılandırmış olduğumuz DNS sunucusuna bir sorgu gönderilecektir. Makale’nin başında bahsettiğimiz telefon rehberi mantığı bu örnekte kullanabiliriz. Telefon rehberinde Mehmet adlı kişiyi bulmak için önce rehber’e başvurulur, daha sonra M harfi açılarak Mehmet’e ait numara bulunur. İşte DNS bu işlemleri named.conf dosyası ile yapar. Gelen sorguyu alan BIND named.conf dosyasına bakar ve olumlu yada olumsuz bir cevap verir.


 


 


Yukarıda yazdığımız işlemleri gerçekleştiren ad sunucusuna Yetkili DNS Sunucu adı verilir. Bu sunucuların yapılandırma bilgisini ve named.conf hakkında detaylı bilgileri Linux DNS Sunucu Yapılandırması bölümünde bulabilirsiniz.


 


 


 


Birincil(Primary) ve İkincil(Secondary) Alan Sunucuları


 


 


Internet üzerinde alan adlarımıza en az iki sunucu tanımlamamız gerekir. Bu sunucular birincil(primary,master) ve ikincil sunucuyu(secondary, slave) olarak adlandırılır. Bu yapılandırmanın sebebi birincil sunucunun, ikincil sunucuya alan transfer (zone transfer)  işlemini gerçekleştirebilmesidir. Sunucu üzerinde yapılacak tüm değişiklikler birinci sunucuda yapılır ve ikincil sunucuya otomatik olarak uygulanır. Bu işlem ikincil sunucunun, birincil sunucuyu belirli aralıklar ile sorgulaması ile gerçekleşir.


 


 


Bu noktada dikkat edilmesi konu, birincil sunucularda meydana gelebilecek sorunlarda, ikincil sunucuların devreye girmesidir. Ancak ikincil sunucular, belirli aralıklar ile birincil sunucuları güncellemeler hakkında sorguladıkları için devamlı birincil sunucu olarak kalamazlar. İkincil sunucular belirli bir zaman sonunda güncelleme isteklerine cevap alamayacaklarından, gelen isteklere cevap vermeyeceklerdir.


 


 


Sunucuların hangi rolü üstleneceği bilgisi yapılandırma dosyalarında belirtilir.


 


 


Önbellek(Caching Only) Alan Sunucuları


 


 


Sistem yöneticileri, ön bellek sunucularını, yetkili sunucular üzerindeki yükü azaltmak amacı ile kullanırlar. Önbellek sunucuları, yetkili sunuculardan aldıkları bilgileri, belirlenen zaman içerisinde saklayarak, DNS sorgularının hızlı çalışmasını sağlarlar.


 


 


Not: Bir Linux sistemine BIND’i kurduğunuz anda önbellek sunucusu geçerli sunucu olarak gelir.


 


Alan Adı Sorgulaması Nasıl?


 


 


DNS dizin yapısı 3 kısımdan oluşur.


 


 


Kök sunucular(Root Servers): Tüm sorgular bu dizinden başlar. Dünya üzerinde 13 adet kök sunucu bulunur. Bu sunucuların listesi named.ca dosyasında tutulur.


Üst seviye alan adı sunucuları(Top Level Domain Servers):.com, .edu, .org vb. Gibi üst seviye alan adlarını içerir.


 


Son kısım ise birincil dns sunucularının bulunduğu bölümdür.


 


 


Bu yapılandırmada en üst sunucular sadece bir alt seviye sunucuların IP adreslerini veritabanlarında saklarlar ve gelen isteklere göre gerekli sunuculara yönlendirirler.


 


 


Üst seviye alan adı sunucuları ise kendilerine ait tüm sunucuların adreslerini tutarlar. Yukarıda da belirttiğimiz gibi son kısım ise birincil DNS sunucularıdır.


 


 


Normalde bilgisayarlar isim çözümleme işlemine kendi bünyelerinde barındırdıkları hosts dosyasından başlarlar. Hosts dosyasının güncellemesi el ile yapılır. Konumuz dışında olduğundan makale dışı bırakıyoruz.


 


 


Alan adı sorgulama örneği


 


 


Şirketimizde bir adet birincil DNS sunucusu olduğunu varsayalım. Web tarayıcınıza www.cozumpark.com yazdığınızda, bilgisayarınızı DNS sunucunuza bu adresin IP adresini bilip bilmediğini sorar. Eğer DNS sunucunuz cevabı bilmiyorsa, kök sunucularına sorar.


 


 


Kök sunucuları gelen adresin üst seviye alan adına göre, bu durumda .com, gerekli üst seviye sunucusuna yönlendirir. Bu sunucular tüm birincil DNS sunucularının bilgilerini tutar. Örneğimizdeki sorguda üst seviye sunucusu cevap olarak IP adresi ve sunucu bilgisi verecektir.


 


www.cozumpark.com ns1.cozumpark.com 212.77.192.59


 


 


Bu cevap sizin DNS sunucunuza gelerek web tarayıcınızda Çözümpark sitesinin görüntülenmesini sağlayacaktır. Sunucunuz gelen bilgiyi, belleğine kayıt ederek, bir sonraki sorguyu direkt olarak kendi veritabanından çalıştırarak, sorgulama işleminin zamanını kısaltacaktır. Ancak bu bilgiler bellekte, DNS sunucusunun ayar dosyasında belirtildiği süre zarfında tutulacaktır.


 


 


DNS hakkında bu kadar bilgilendirmeden sonra artık yapılandırma işlemine geçebiliriz. İlk olarak BIND’i bilgisayarımıza kuracağız. Ben daha önce test makineme BIND kurulumunu adım adım gösterebilmek için sade bir kurulum yapmıştım. Kurulumu internet bağlantınız olmadığını varsayarak anlatacağım. Kullanacağım işletim sistemi Fedora 12 64bit. Aynı işlemleri herhangi bir Linux sürümünde kullanabilirsiniz.


 


 


İlk olarak komut satırından çalışmaya alışmanız gerekmektedir. Kurulum ve yapılandırma esnasında tüm işlemleri komut satırından yapıyor olacaksınız. İsterseniz makineniz üzerinde komut satırından, isterseniz ssh uzak bağlantı ile aşağıdaki işlemleri yapabilirsiniz.


 


 


Fedora işletim sistemi geçerli olarak 5.ci seviye de açılır. Ben makinemizi 3.cü seviye olarak ayarlayacağım. Linux seviyelerini anlamak için www.belgeler.org sitesine bakabilirsiniz.


 


 


Unutmayın bu bir test sunucusu ve aşağıdaki işlemleri aktif olan sunucularda denemeyin.


 


 


İlk olarak makinemizi komut satırından başlayacak şekilde ayarlayalım. Terminal programınızı açın ve aşağıdaki komutları girin.


 


 


su -l


Pasword: ********


vi /etc/inittab


 


 


Bu dosya içerisinde aşağıdaki satırı bulun ve 5 değerini 3 olarak değiştirin, kayıt ederek çıkın.


 


 


İd:5:init:default


 


 


Sunucunuzu tekrar başlatın.


 


Reboot


 


 


Sunucunuz komut satırından açıldıktan sonra iptables güvenlik duvarını durdurun. Ayrıca Fedora ya da Red Hat kullanıyorsanız SeLinux servisini de durdurmanızda fayda var. DNS sorguları UDP’nin 53 nolu portunu kullanılır. Şu anda sunucumuz dış dünyaya kapalı olduğundan güvenlik duvarını durdurmamızda bir sakınca yok. Eğer bu sunucuyu internete bağlayacaksanız, güvenlik duvarınızın yapılandırılmış olduğundan emin olun.


 


 


service iptables stop


 


 


named.conf


 


 


Bu bölümde named.conf dosyasını incelemeye başlıyoruz. Dosyayı uzun uzun buraya yazmayacağım. Daha önceki bölümlerde de belirtildiği gibi DNS sunucusuna bir sorgu geldiğinde ilk olarak  named.conf dosyasında bakar. Named.conf dosyası da gelen sorgu dahilinde aranan alan adı hakkında bilgi verir.


 


 


Burada unutulmaması gereken nokta, named.conf dosyasının Linux sunucularda BIND kurulduğunda ön tanımlı olarak geldiğidir. Kullandığımız işletim sistemine göre named.conf dosyasının bulunduğu dizin yolu değişiklik gösterebilir. Fedora sunucular da bu yol /etc/named.conf dur. Named.conf dosyasının referans olarak aldığı alan adları referans dosyaları ise /var/named dizini altında bulunur.


 


 


NOT: Mevcut yapılandırma ile tüm DNS sunucuları yapılandırma dosyalarını bizim sunucumuzdan transfer edebilirler. Eğer alan adlarımızı sadece ikincil sunucularımız tarafından transfer edilmesini istiyorsak o zaman, ikincil sunucularımızın IP adresini girmemiz gerekir.


 


 


allow-transfer{ikincil sunucu IP adresi}


 


 


Geçerli olarak gelen named.conf dosyası içerisinde bulunan dört alan, bu alanların dosya referansıdır. Bu dosyanın 3.cü satırı, referans dosyalarının hangi dizinde olduğu gösterir.


 


 


Named.conf dosyasını biraz daha detaylı bakalım.


 


 


.hint(ipucu) dosyası ( “.” Alanı)


 


 


Bu dosya DNS kök dosyalarının bilgilerini içerir. DNS sunucumuz girdiğimiz alan adının IP adresini çözemediğinde, bu DNS sunucuları ile bağlantı kurar.


 


 


localhost(Yerel) Dosyası (“0.0.127 alanı)


 


Kendi sunucumuzu DNS’e tanıtmak için kullanılır. Bu dosya sistem üzerindeki ağ trafiğini azaltmak ve yazılımların herhangi bir sunucuya bağlanmak istediklerinde bağımsız olarak çalışmasını sağlar.


 


 


Ters Alan Dosyası(“test.org”)


 


DNS sunucumuz üzerinde barındaracağımız test.ord alan adının ters alan dosyasıdır.Bu alan IP adreslerini bilgisayar isimlerine çevirmede kullanılır. Ayrıca birincil alan sunucusunun yansısıdır. Ters alan dosyalarını sonlarındaki -in.addr uzantısından tanıyabilirsiniz. Bu dosyalar PTR kayıtları için kullanılır. PTR kayıtları ile bilgileri makalenin ileriki  bölümlerinde vereceğiz.


 


 


Birincil Alan Dosyası(“test.org”)


 


Bu dosya DNS sunucumuzu kurduğumuzda tanımlı olarak gelmez. El ile kendimizin kurması gerekir. Birincil alan dosyası yönettiğimiz alan hakkında tüm bilgileri tutar. Bu dosyada alan adlarına karşılık gelen IP adreslerini bulur ve istemcilere cevap olarak döndürür.


 


Alan adı dosyaları aşağıdaki kayıt tiplerini içerir.


SOA(Start of Authority): Yetkili bölge başlangıcı.


NS(Name Server): Yetkili alan sunucusu.


MX(Mail Exchanger): Eposta sunucusu


CNAME(Chronical Name): Herhangi bir alan adına tanımlanan kısa yol.


 


 


@ SOA ns1.test.com. root.localhost.{ <br />


2006012103; serial number<br />


28800; refresh seconds<br />


7200;retry seconds<br />


604800;expiry seconds<br />


86400;minimum TTL<br />


}


 


Yukarıda verilen örnek bir SOA kaydıdır. Birincil ve ikincil alan adı sunucularını Caching-only sunuculardan ayırt etmek için kullanılır. Bu dosyaya detaylı olarak göz atalım.


 


 


@ – Alanın kök ismini belirtir. Bunun yerine test.com yazabilirsiniz. Standart olarak @ yazılır.


IN – Sınıfı belirtir. Birçok değişik sınıf vardır ve IN(Internet) en çok kullanılanıdır.


SOA – DNS kaynak tipini gösterir.


.com- Alan adı isim sunucusudur.


Serial number : Mevcut yapılandırmanın seri numarasıdır. Yapılandırmanın güncellenmesi durumunda bu değer 1 artırılmalıdır. Bu sayede ikincil sunucular, dosyalarda değişiklik olduğunu belirleyerek, yeni alan dosyalarını transfer edeceklerdir. Genelde formatı YYYYAAGG olarak yazılır. Bu yapılandırmanın tarihidir. Sonuna iki haneli bir sayı eklenir her değişiklik de bu sayı 1 değer arttırılır.


 


Refresh seconds: Birincil sunucudan, ikincil sunucuya hangi zaman aralığında transfer yapıp yapmayacağını belirler.</li>


Retry: Eğer birincil sunucuya bağlantı kurulamamışsa, tekrar hangi zaman aralığında yapılacağını belirler. </li>


Expiry: İkincil sunuculardaki geçerlilik süresini belirler.</li>


 


TTL: DNS sunucularında ön bellekte alan adının ne kadar süre ile geçerli olacağını belirler.


 


 


Alan adı dosyaları, yukarıdaki parametreler haricinde aşağıdaki verilen bilgileri içerir.


 


MX Kayıtları


 


MX 10 server.test.com


 


MX: Kayıt tipi. Mail Exchanger


10: Öncelik değeri.


Server.test.com: Posta sunucusu


 


 


Yukarıdaki örnekte dikkat edilmesi gereken konu eposta sunucusunun öncelik değeridir. Uzak bir sunucu ilk olarak yüksek öncellik değerli sunucumuza ulaşır. Eğer başarısız olursa bir sonraki sunucu ile bağlantı kurmaya çalışır. Küçük değerli sunucular öncelik değeri daha yüksek olan sunuculardır.


 


 


A Kayıtları


 


Alan adı dosyalarında alan adı adlarına karşılık IP adreslerinin olması zorunluluktur. Bu işlemi A kayıtları yerine getirir.  Birincil alan adı dosyamızda yer alan aşağıdaki basit A kaydı, test.com’un IP adresinin 192.168.2.1 olduğunu gösterir.


 


 


Test.com. A 192.168.2.1; test.com sonudaki “.” işareti koymayı unutmayınız


 


 


Internet üzerinden erişen kullanıcılar hem test.com hem de www.test.com adresinden sayfaya ulaşabilmeleri için aşağıdaki www alan kaydının test.com alan dosyası içerisine yazılması gerekir.</p>


 


www A 192.168.2.1; www sonunda “.” işareti bulunmamaktadır


 


 


CNAME Kayıtları


 


Cname kayıtları A kayıtlarının kısa yolu olarak tanımlanabilir. Örneğin


 


 


ftp CNAME www


 


 


Yukarıdaki örnek ftp.test.org ile www.test.org adresi eşleştirir. Örneğin http://ftp.test.com ile http://www.test.com adresi aynı alan adıdır. Burada önemli olan nokta bir CNAME kaydının muhakkak bir A kaydına atanmasıdır.


 


 


Daha önce de belirtildiği gibi henüz sunucumuz internete bağlı değil. Iptables ve Selinux servislerini durdurduğunuzu kontrol edin. Eğer bu servisleri kapatmak istemiyorsanız, UDP 53 nolu porta gelen isteklere cevap vermesi için gerekli ayarları yapınız.


 


 


Fedora 12 CD yada DVD’sini takın. İlk olarak yazılım repo’larımızı ayarlayacağız. Repo’yu basitçe açıklamak gerekirse, tüm yazılımların barındırıldığı alan diyebiliriz. Aşağıdaki işlemleri gerçekleştirebilmek için root kullanıcısı olmak zorundasınız.


 


 


[root@chveneburi ~]# mkdir /cdrom


[root@chveneburi ~]# mount -t iso9660 /dev/cdrom /cdrom


mount: block device /dev/sr0 is write-protected, mounting read-only


[root@chveneburi ~]# cd /etc/yum.repos.d/


[root@chveneburi yum.repos.d]# cp fedora.repo fedora-dvd.repo


[root@chveneburi yum.repos.d]# ll


total 20


-rw-r–r–. 1 root root 199 2010-04-17 17:44 fedora-dvd.repo


-rw-r–r–. 1 root root 1959 2009-11-03 00:23 fedora-rawhide.repo


-rw-r–r–. 1 root root 1144 2009-11-03 00:23 fedora.repo


-rw-r–r–. 1 root root 1105 2009-11-03 00:23 fedora-updates.repo


-rw-r–r–. 1 root root 1178 2009-11-03 00:23 fedora-updates-testing.repo


[root@chveneburi yum.repos.d]# vi fedora.repo


 


 


Daha sonra fedora.repo dosyasını aşağıdaki ekran görüntüsündeki gibi düzenleyiniz.


 


image003


 


 


Yerel repo’muzu hazırladıktan sonra DNS sunucumuzu kurabiliriz.


 


 


[root@chveneburi ~]# yum –disablerepo=* –enablerepo=fedora-local install *bind*


 


named.conf geçerli dosyası


 


// named.conf


//


// Provided by Red Hat bind package to configure the ISC BIND named(8) DNS


// server as a caching only nameserver (as a localhost DNS resolver only).


//


// See /usr/share/doc/bind*/sample/ for example named configuration files.


//


 


options {


        listen-on port 53 { 127.0.0.1; };


        directory       “/var/named”;


        dump-file       “/var/named/data/cache_dump.db”;


        statistics-file “/var/named/data/named_stats.txt”;


        memstatistics-file “/var/named/data/named_mem_stats.txt”;


        allow-query     { localhost; };


        recursion yes;


};


logging {


        channel default_debug {


                file “data/named.run”;


                severity dynamic;


        };


};


zone “.” IN {


        type hint;


        file “named.ca”;


};


include “/etc/named.rfc1912.zones”;


 


 


Yukarıdaki named.conf dosyası başlıktan da anlaşılacağı gibi, BIND servisimiz kurulur kurulmaz geçerli olarak gelen dosyadır.


yazicioglu.com alanın eklenmesi


 


/etc/named.conf dosyası dosyası içerisine aşağıdaki satırları ekleyiniz.


zone “yazicioglu.com.” {


        type master;


        allow-query{ any; };


        file “yazicioglu.com”;


};


zone “3.168.192.in-addr.arpa”{


        type master;


        allow-query{ any; };


        file “3.168.192.in-addr.arpa”;


};<br />


 


 


Şimdi de /var/named dizini altında yazicioglu.com ve 3.168.192.in-addr.arpa dosyalarını yaratalım.


 


yazicioglu.com alan dosyası


yazicioglu.com. IN SOA ns.yazicioglu.com. admin.yazicioglu.com. (


                        2006081401;


                        28800;


                        3600;


                        604800;


                        38400;


)


yazicioglu.com. IN NS ns.yazicioglu.com.


yazicioglu.com. IN MX 10  mta.yazicioglu.com.


 


www IN A 192.168.3.1


mta IN A 192.168.3.1


ns  IN A 192.168.3.1


 


yazicioglu.com ters alan dosyası


zone “3.168.192.in-addr.arpa”{


        type master;


        allow-query{ any; };


        file “3.168.192.in-addr.arpa”;


};


 


 


Şimdi BIND servisimizi başlatalım


 


 


service named start


Starting named:                                            [  OK  ]


 


 


DNS yapılandırmamızı test edelim.


 


root@ns named]# nslookup www.yazicioglu.com


Server:                 127.0.0.1


Address:             127.0.0.1#53


 


Name:  www.yazicioglu.com


Address: 192.168.3.1


 


[root@ns named]# nslookup ns.yazicioglu.com


Server:                 127.0.0.1


Address:             127.0.0.1#53


 


Name:  ns.yazicioglu.com


Address: 192.168.3.1


 


 


Eğer www.yazicioglu.com adresini web tarayıcınızdan çözmek istiyorsanız, Apache Virtual Hosts ayarlarını yapmanız gerekmektedir. Her ne kadar konumuzun dışında olsa da hızlıca merak edenler için gösterelim.


 


 


httpd.conf dosyasını açın ve aşağıdaki satırları ekleyerek, web sunucusunu tekrar başlatın.


 


[root@ns ~]# mkdir /www


[root@ns ~]# chmod 775 /www


[root@ns ~]# vi /etc/httpd/conf/httpd.conf


#Bu satırın başındaki # işaretini kaldırın


NameVirtualHost *:80


 


<VirtualHost *:80>


    ServerAdmin webmaster@dummy-host.example.com


    DocumentRoot /www


    ServerName www.yazicioglu.com


    ErrorLog logs/yazicioglu.com-error_log


   CustomLog logs/yazicioglu.com-access_log common


</VirtualHost>


 


[root@ns ~]# service httpd restart


 


 


Web tarayıcınızdan www.yazicioglu.com yazdığınızda karşınıza aşağıdaki ekran gelecektir.


 


 


image005


 


 

Makaleyi Paylaş

Cevap bırakın